SC_TOT_9275

 

“Önemli olan kamera değil, gözdür!” fotoğrafçılıkla ilgilenenlerin kullandıkları klişelerin başında gelir. Her seferinde hevesle ve içtenlikle bu önermeyi doğru kabul eder, emeğin hakkını vereceğimize inanırız.

Sonra hayat bıraktığımız yerden akmaya devam eder. Fotoğrafın iyisine denk geldiğimizde çekildiği makineyi över, kötüsüne maruz kaldığımızda fotoğrafçıyı yereriz! “Hangi objektifi kullandın?” bir beğeni ifadesi, “gölgeli çekmiş” fotoğrafçı eleştirisidir. Kerametin gözde olduğu sözde kalır.

“Sporcuların da emekçi sınıfı bisikletçilerdir” deyivermiştim bu sayı için takip ettiğim Türkiye Bisiklet Turu’nda. Start bölgesinde, bisikletçilerin arasında Habertürk Spor Servisi’nden gazeteci Murat Ağca’yla sohbet ediyorduk. Sene boyunca yüzün üzerinde yarışa katılıyorlar, kalan günlerin çoğunu antrenmanla geçiyorlar; dinlendikleri zamanı bile antrenmanlarının bir parçası olarak planlıyorlardı! “Sadece emekçileri de değil, madencileri!” diye “yükseltiyor” Ağca.

Ne büyük bir klişeyi tekrarladığımı ise o an fark ediyorum. Çünkü gözüm sporcularda değil, bisikletlerindeydi! O 6.8 kilogramlık karbon şaheserlerden bir tanesi bende olsa nasıl da yokuş çıkarım diye içimden geçirirken yakalıyorum kendimi!

Bisiklet de, fotoğrafçılık gibi doğduğu andan itibaren pratik ihtiyaçlara cevap vermenin yanında bir ilgi alanı, eğlence aracı oldu. Sporcu veya sanatçı olmak hepimizin elindeydi onlar sayesinde. Bir süredir sosyal medya, ikisini de büyük bir dönüşümden geçiyor. Artık rekabet amatörler arasında profesyonellerden daha da kıran kırana geçiyor. Instagram’da fotoğraflarımıza “like”, Strava’da tırmandığımız yokuşlara “KOM” almak için çarpışıyoruz… Ve sanki klişeleri unutuyor, küçümsemeyi maharet sayıyoruz. Ekipmanı yüceltmekten gocunmuyor, hedeflerimizi eğlenceden değil yenmekten tarafa koyuyoruz.

Belki de her zaman olduğundan fazla ihtiyacımız var artık klişelere! Emeğin bir slogan malzemesi, eğlenmenin vakit kaybı olmadığını unutmamalıyız. “Paylaş”mayı öğrenmeliyiz!

 

TURKEY/ ©Sinan Cakmak

 

Neden fotoğrafçılar iyi yazı yazamadıklarını, dertlerini söze dökemediklerini itiraf etmekten kaçınmazken yazarlar, fotoğraftan (ve resimden) iyi anladıklarını iddia etmek ve bunu kanıtlamaya çalışmak için fırsat kaçırmazlar?

Hayal gücü, iyi fotoğrafın önündeki en büyük tehditlerden bir tanesidir. Çünkü hayal, sözcüklerden değil görsellerden oluşur. Fotoğrafçıların da ilk aldığı ders, güzel gördüklerinin -gerçek veya hayal- kağıda güzel yansımadığıdır! Arada, teknik, estetik, zanaat gerektiren bir aşama daha vardır.

Yazar için de aynısı söz konusudur. Sözcüklere olan hakimiyetleri, bunları kurgulamak için verdikleri çaba, hayallerini bize yansıtmaktaki başarılarının sadece aracı değil ihtiyacıdır da.

Uçsuz bucaksız bir çölde, tek başına bir kadının durduğu bir fotoğrafı anlatıyordu bir yazarımız bir keresinde… Kırmızı şalı, şalvarı rüzgarla dalgalanıyor, çölün sonsuz kumuna karışıyordu. Önümüzde serili fotoğraf öyle güzel dile geliyordu ki, aynı kağıda baktığımızdan şüphe duymaya başlayacaktım neredeyse. Oysa herhangi bir anda, herhangi bir kişinin, kötü bir ışıkta, kadrajda ortalanarak çekildiği vasat bir fotoğraftı bu! Bir adım geri atabilse yazarımız, bunu görebilecekti sanki.

“Sözel” ve “görsel” kafalı insanları kolayca ayırt edebilirsiniz: İlki fotoğrafın içine bakar, diğeri fotoğrafın kendisine. Yazarın anlamlandırabileceği, parmağıyla gösterebileceği bir nesneye ihtiyacı vardır. Kadının kırmızı şalı olmazsa çocuğun yüz ifadesi mesela… Pek çok yazarın portre fotoğraflarını özellikle beğenmeleri tesadüfi olmasa gerek!

İkincisi, yani görsel olan ise kolay avdır. “Anlat bakalım, nesini beğenmiyorsun?” veya “ne var bu fotoğrafta?” sorusuna muhatap olmaktan ve cevaplayamamaktan sıkılmıştır. “Söze gelen göze gelmez ki” diye içinden geçirir, susar oturur.

Yazarın fikir vereni, çalışmasını sağlam temele oturtması, altını doldurması açısından fotoğrafçı için bulunmaz nimettir. Ama bununla yetinmeyip, fotoğrafçıya makinesini doğrultacağı yeri tarif edenleri, fotoğrafını seçenleri, fotoğrafçıların ortak özelliği olan sabırlarının temel kaynağıdır!.. Sadece bakılmayacak fotoğrafların basılmasının değil, en iyi yazıların bile okunmamasının müsebbipleridirler!

Servet Dilber ile “Zamanın Tanığı”nda kadim soruya cevap arıyoruz!